«Ուժի պրոյեկտման կարողությունների զարգացումը խաղում է յուրօրինակ վահանի դեր». Արա Պողոսյան

Քաղաքագետ Արա Պողոսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Իսրայելը սովորել կամ դեռ սովորում է ուժի պրոյեկցիա (power projection) իրականացնել։ Դրա օրինակը Ադրբեջանն է, որտեղ Իսրայելը կենտրոնացնում է իր տեխնոլոգիական հնարավորությունները, Աֆրիկյան Եղջյուրում՝ նորահռչակ Սոմալիլենդը, որը աստիճանաբար կվերածվի իսրայելական պրոքսիի, եթե Եմենի հուսիների դիրքերն առավել ամրապնդվեն և այսպես շարունակ։
Ուժի պրոյեկտման կարողության զարգացումը փոքր պետությունների համար կոմպենսացնում է ռազմավարական խորության բացակայությունը։ Աշխարհագրական սահմանափակումները փոքր պետություններին հարկադրում են մտածել ուժի այնպիսի կոնֆիգուրացիայի ստեղծման մասին, որը նրանց հնարավորություն կտա իր սահմաններից դուրս հակառակորդի համար ստեղծել առավել մեծ սպառնալիք և հարկադրել հակառակորդին իր կարողությունները ցրել բազմաթիվ կետերի միջև։
Իրանի նկատմամբ բավականին մեծ ճնշումը հարկադրեց Իրանին ձևակերպել «Դիմադրության առանցքի» գաղափարական հենքը և այն որպես արդարության համար պայքարի միասնական դոկտրին, կիրարկել իրական անվտանգության համակարգի մեջ։
Իսրայելն ստիպված էր մինչև Իրանի դեմ ռազմական հարձակումները լուծել երեք առանցքային խնդիր՝ Լիբանանում Հեզբոլլահի, Գազայում՝ ՀԱՄԱՍ-ի, Եմենում «Անսար Ալլահի» խնդիրը, որոնք անմիջապես շրջապատում են Իսրայելը, և ամենայն անկեղծությամբ 2023 թվականի հոկտեմբերին ՀԱՄԱՍ-ի հարձակման մասին ճիշտ են այն վարկածները, որ Իսրայելն ինքն է փորձել հրահրել նման հարձակում, որպեսզի ստանա լեգիտիմություն տոտալ պատերազմական գործողություններ իրականացնելու համար։
Իրանը վստահաբար արդեն գիտեր, որ 2023 թվականի գործողությունների՝ Իսրայելի համար հաջող ընթացքը կբերի հենց Իրանի դեմ հարձակման։ Իրանն ուներ քիչ, բայց որոշակի ժամանակ նախապատրաստվելու։ Ուստի Ուժի պրոյեկտման կարողությունների զարգացումը ոչ հավասար ռազմա-քաղաքական համակարգերի պարագայում խաղում է յուրօրինակ վահանի դեր»։