«Ցավը, որ հիմա զգում եք, աշխարհի պես հին է». Արթուր Դանիելյան

«Ադեկվատ» միաբանության հիմնադիր Արթուր Դանիելյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Մեծ գայթակղություն կա համարել, որ անարդար է, որ հայերի գլխին իջած աղետի բեռն իրենց մաշկի վրա զգում են մեզնից այն եզակիները, որ դրանում ամենափոքր մեղքն ունեն: Ինձ էլ է մեծ ցավ պատճառում տեսնել, թե ինչպես են չարչարվում այն մարդկանց հոգիները, որոնք, ի տարբերություն շատերի (այդ թվում՝ ինձ), երբեք չեն գայթակղվել կեղծ բարեպաշտների ժողովրդահաճո ելույթներով, կեղծ ժողովրդավարների դրդմամբ չեն փնովել սեփական երկիրը՝ այն հռչակելով բռնապետական: Կեղծ մարդասերների դրդմամբ չեն արդարացրել հանցագործներին ու դատափետել իրավապահներին: Կեղծ հայրենասերների նման չեն հերոսացրել փուչ հերոսներին՝ նսեմացնելով իրական վաստակ ունեցողներին: Հոգեվորսներին չեն տրվել ու չեն քարոզել հակամարդկային հերետիկոսություններ: Չեն գողացել պետությունից, չեն աղտոտել սեփական երկիրը: Ծառայել են որպես քաղաքացի, որպես զինվոր, որպես դասատու, բժիշկ, գործարար, բանվոր: Չեն խաբել, չեն գցել մարդկանց: Իրենց գործն արել են շնորհքով, չեն գնացել գործարքի սատանայի հետ, հոգիները չեն ծախել:
Հենց այս մարդիկ են հիմա ամենաշատը չարչարվում, իրենց հոգու ցավն է ամենասուրը: Ցավ, որը սերում է ոչ թե ապարդյուն վատնված ջանքերից, այլ արդարության կորստից: Մարդիկ չեն գժվում՝ մտածելով, որ ճիշտը թալանելն էր ու մի փոր հացի համար ամեն ինչ ծախելը, իսկ իրենք էշ-էշ արդար էին ապրում: Ո՛չ, մարդիկ գժվում են, երբ կորցնում են հավատը, որ արդարություն գոյություն ունի:
Այս կիրակի օրով ուզում եմ բոլոր այդ մարդկանց պատմել Գեթսեմանի այգու մասին: Ավետարանում ասված է, որ Քրիստոսն այս այգում է անցկացրել խաչվելուց առաջ իր ազատության վերջին խավարի ժամերը՝ Ավագ Հինգշաբթին: Այս գիշերը կոչվում է նաև Տագնապի գիշեր:
«Գեթսեմանի» արամերեն նշանակում է ձեթի մամլիչ: Այդ այգում մինչ օրս ձիթենիներ են տնկված, որոնց պտուղներից մինչ օրս ձիթենու յուղ են քամում: Ընդ որում, երկու հազար տարի առաջ հենց այդ այգին էր այն սահմանը, որտեղ ավարտվում էին Հուդեայի «իրավապահ» համակարգի լիազորությունները: Այգուց հետո սկսվում էր մի տարածք, որտեղ վարչակազմն իշխանություն չուներ: Այգուց անդին ոչ քրմապետ Կայափասը, ոչ էլ նահանգապետ Պիղատոսը չէին կարող Քրիստոսին ձերբակալել: Ղուկասի ավետարանում ասված է, որ Քրիստոս հաճախակի էր այցելում «մամլիչի այգին», բայց նա չօգտվեց փախուստի հնարավորությունից, այլ նախընտրեց մնալ մամլիչի տակ:
Մամլիչն այստեղ խորհրդանշում է անտանելի բեռը: Բեռ, որը կոտրում է ձիթապտուղը և քամում դրա միջի յուղը: Մամլիչի բեռը, սակայն, գործընթացի ավարտը չէ, այլ միջոց՝ ստանալու ձեթը՝ մեռոնը, այն նյութը, որով օծում են սուրբ հոգին:
Մարդկանց մեծ մասը խուսափում է Գեթսեմանի այգուց: Շատերն այնտեղ հայտնվելով՝ փախուստի են դիմում: Մնացողներից շատերին այդ բեռը կոտրում է և դառնում նրանց պատիժը: Բայց նույն բեռը եզակիներին օծում է փրկության՝ քամելով այն մեռոնը, որ կա նրանց մեջ: Եթե այն կա...
Որպեսզի այն ձեր մեջ լինի, կարող եք հետևել մեր եկեղեցու կանոններից մեկին, որը կոչվում է Հանգստյան ժամերգություն: Ամեն երեկո քնելուց առաջ մեկ ժամ տրամադրեք աղոթքին, մեդիտացիային կամ պարզապես մտորելուն (բայց ոչ՝ ինքնակերությանը): Հանգստացեք, տեսեք իրականությունը, ճանաչեք օրինաչափությունները, որոշեք ձեր անելիքները: Այդպես աճեցնում եք ձեր ձիթենու պտուղը, որ մամլիչի տակ չկոտրվեք, այլ օծվեք:
Ու հիշեք, որ էն ցավը, որ դուք հիմա զգում եք, աշխարհի պես հին է, էն տագնապն էլ, որ ունեք, եղել է միշտ»: