«Ինչ է կատարվում երկրի հետ՝ փաշինյանական բեմի կուլիսներում»․ Արման Աբովյան

ԱԺ նախկին պատգամավոր Արման Աբովյանի ֆեյսբուքյան էջում հրապարակել է իր հոդվածը, որտեղ նշված է․ «Պետք չէ մարդկանց մեղադրել տոնի համար։ Պետք է խոսել այն մասին, թե ինչ է կատարվում երկրի հետ՝ Փաշինյանական բեմի կուլիսներում։

Ճի՞շտ է արդյոք դատապարտել այն սովորական մարդկանց, ովքեր եկել են Հանրապետության հրապարակ՝ իշխանությունների կազմակերպած համերգին։

Ո՛չ։ Ոչ մի դեպքում։ Մարդը եկել է երաժշտություն լսելու, զբոսնելու, ընտանիքի հետ ժամանակ անցկացնելու, հրավառություն տեսնելու։

Նա պարտավոր չէ իր ամեն երեկոն վերածել քաղաքական հանրահավաքի և քաղաքական գիտակցության քննություն հանձնել։

Բայց այստեղ առաջանում է բոլորովին այլ հարց։ Մարդկանց պետք է տալ ընդամենը մեկ հարց. Ճի՞շտ է արդյոք պետական օրակարգը վերածել անվերջ փառատոնի, համերգի, շոուի, տոնի և արհեստական բարեկեցության ցուցադրության։

Համոզված եմ, որ պատասխանը կլինի միանշանակ՝ ոչ։
Որովհետև խնդիրն այն չէ, իբր բոլորը որոշել են դառնալ մանկուրտ։ Խնդիրը սկսվում է այն ժամանակ, երբ տոնը դառնում է գործիք՝ խուսափելու այն հարցերից, որոնք վերաբերում են իշխանությունների բերած այս հրեշավոր իրականությանը։ Եվ այստեղ ընդդիմությունը, հասարակական ուժերը և ընդհանրապես բոլոր նրանք, ովքեր մտահոգված են երկրի ապագայով, պետք է դադարեն նույն սխալը կրկնելուց։ Չի կարելի համերգի եկած մարդուն նայել որպես թշնամու։ Չի կարելի արհամարհանքով ասել․ «Ահա՛, նրանց երաժշտություն, ուտելիք ու հրավառություն տվեցին, և նրանք դավաճան են»։ Սա փակուղային դիրքորոշում է, որը չափազանց ձեռնտու է փաշինյանական իշխանությանը։

Սովորական մարդը ցանկանում է նորմալ ապրել։ Նա ցանկանում է խաղաղություն, անվտանգություն, նորմալ աշխատավարձ ստանալ, իր երեխաների ապագան, հանգիստ աշխատելու, հանգստանալու և կյանքով ուրախանալու հնարավորություն ունենալ։ Եվ եթե մի կողմը նրան ասում է․ «Տեսե՛ք, ինչ ուրախ է, ինչ գեղեցիկ է, ինչ տոնական է, ինչ խաղաղ է», իսկ մյուս կողմը գալիս է բացառապես մռայլ կանխատեսումներով, ողբերգական հայտարարություններով և աղետի մասին պատմություններով, ապա ձևավորվում է միանգամայն բնական տեղեկատվական անհավասարակշռություն։

Մարդու գլխում աստիճանաբար ձևավորվում է պարզ պատկեր․
իշխանություն — տոն և հանգստություն,
իշխանության ընդդիմախոսներ — անհանգստություն, հակամարտություն և ապոկալիպսիս:
Եվ սա արդեն լուրջ հոգեբանական և քաղաքական խնդիր է: Մարդկանց պետք է անդադար բացատրել, որ պետական քաղաքականությունը չի չափվում համերգների, հրավառությունների և փառատոների քանակով։ Ուրախ երաժշտությունը հրապարակում դեռևս չի նշանակում կայուն խաղաղություն։ Հրավառությունը ինքնիշխանության պահպանման ապացույց չէ։ Տոնական բեմը չի պատասխանում անվտանգության հարցերին։ Իսկ համերգի բեմի առջև մարդկանց ժպիտները չեն վերացնում պետության ռազմավարական որոշումների շուրջ քննարկելու անհրաժեշտությունը։

Հետևաբար, մարդկանց՝ տոնին մասնակցելու համար մեղադրելու փոխարեն պետք է խոսել այդ մարդկանց հետ տեղի ունեցողի բովանդակության մասին։
Հանգիստ։ Կոշտ։ Փաստարկված։
Պետք է բացատրել՝ ինչ որոշումներ են ընդունվում։
Ի՞նչ պարտավորություններ է ստանձնում պետությունը իսկական խաղաղության ներքո։
Ի՞նչ հետևանքներ կարող են ունենալ փաշինյանական իշլանությունների ձեռք բերած պայմանավորվածությունները թուրքերի և ադրբեջանցիների հետ։

Ի՞նչ է իրականում կատարվում արտաքին քաղաքականության ուղղության հետ։
Ի՞նչ ռիսկեր կան տնտեսության, անվտանգության և պետական ինքնիշխանության համար ներկա իշխանության հակահայկական քաղաքականության պարագայում:

Եվ ամենակարևորը՝ երկրի ապագայի մասին խոսակցությունը չպետք է փոխարինել բացառապես անձերի մասին խոսակցություններով։ Փաշինյանը և իր թիմը թշնամիների կամքի կատարողներ են։ Որովհետև եթե հասարակական քննարկումը հանգում է «նրանք վատն են, մենք լավն ենք» բանաձևին, մարդն անջատվում է։
Մարդուն հերթական քաղաքական ճիչը պետք չէ։ Նրան պետք են փաստեր, փաստարկներ և հասկանալի բացատրություն այն մասին, թե կոնկրետ ինչ է կատարվում իր երկրում։ Փայլուն «միշուրան» իսկապես կարող է շեղել ուշադրությունը լուրջ գործընթացներից։

Բայց դրա դեմ պետք է պայքարել ոչ թե փայլի հանդեպ ատելությամբ և առավել ևս՝ մարդկանց նկատմամբ արհամարհանքով։ Դրա դեմ պետք է պայքարել բովանդակությամբ։ Եթե իշխանությունն առաջարկում է տոն, հասարակությունը պետք է կարողանա առաջարկել խոսակցություն երկրի ապագայի մասին։
Եթե իշխանությունը ցույց է տալիս կեղծ բեմ, պետք է ցույց տալ այն, ինչ իրականում կատարվում է կուլիսներում։
Եթե իշխանությունը խոսում է խաղաղության մասին, պետք է հանգիստ հարցնել․ իսկ ո՞ւմ հետ և ի՞նչ գնով են մարդիկ ապրելու խաղաղության մեջ, եթե այդ խաղաղության արդյունքում Հայաստանը պարզապես դադարի գոյություն ունենալ։ Եթե հնչում է «ինքնիշխանություն» բառը, պետք է պարզել՝ այդ բառն ինչ է նշանակում ոչ թե գեղեցիկ ելույթներում, այլ իրականության մեջ։
Սա է իրական քաղաքական աշխատանքը։ Չվիրավորել համերգի եկած մարդուն։ Նրան հիմար կամ անտարբեր չհայտարարել։ Չփորձել արգելել նրան ուրախանալ։ Այլ խոսակցությունը դուրս բերել բեմի սահմաններից։
Պետությունը փառատոն չէ։

Երկրի ապագան որոշվում է ոչ թե հրավառությունների քանակով, այլ այն որոշումներով, որոնք ընդունվում են այն ժամանակ, երբ անջատվում են լուսարձակները, ավարտվում է երաժշտությունը, և սկսվում է իրական քաղաքականությունը»։