«Ինձ մի ստիպեք ամեն դասից հետո դառնալ դատավոր, վերահսկիչ ու թեստաբան». Հայկուհի Հովհաննիսյան

Ուսուցչուհի Հայկուհի Հովհաննիսյանը գրել է. «Երանի՜ ուսուցչի աշխատանքը բաժանեին երկու մասի։
Ես սիրով կվերցնեի առաջինը՝ դասավանդելը։ Կբացատրեի, նոր մեթոդներ կփնտրեի, նույն թեման կրկնակի ու եռակի կբացատրեի, մինչև աշակերտի աչքերում այն «հասկացա՜»-ի լույսը վառվեր։ Պատրաստ եմ կրկնակի ավելի շատ աշխատել, միայն թե երեխան իսկապես հասկանա, ոչ թե անգիր անի։
Իսկ երկրորդ մասը... մեծագույն հաճույքով կնվիրեի ուրիշներին։
Թեստ կազմել, չափորոշիչով ստուգել, միավոր հաշվել, գնահատականը հիմնավորել, հետո էլ յուրաքանչյուր նիշի համար դատական պաշտպանություն իրականացնել…
Ինչո՞ւ չկան անկախ «գնահատման փորձագետներ»։ Ուսուցիչը դասավանդի, իսկ իրենք՝ ստուգեն ու գնահատեն։ Միայն թե ինձ մի ստիպեք ամեն դասից հետո դառնալ դատավոր, վերահսկիչ ու թեստաբան։
Ես պարզապես ուսուցիչ եմ ուզում լինել, ոչ թե բազմապրոֆիլ ստուգող-տեսուչ։
Եվ այո՛, եթե գնահատելու այդ անվերջանալի բյուրոկրատիան վրայիցս վերցնեին, ես ավելի սիրով ու ավելի շատ կդասավանդեի։ Որովհետև ինձ հետաքրքրում է երեխայի միտքը, ոչ թե հերթական ամփոփիչի թիվը»։