«Ինչո՞ւ են առաջին հերթին հարվածում հոգևոր առաջնորդին». Սամվել դպիր Գրիգորյան

Սամվել դպիր Գրիգորյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «ՀԱՐՑ․ «ԻՆՉՈ՞Ւ ԵՆ ԱՌԱՋԻՆ ՀԵՐԹԻՆ ՀԱՐՎԱԾՈՒՄ ՀՈՎՎԻՆ (ՀՈԳԵՎՈՐ ԱՌԱՋՆՈՐԴԻՆ)»։
ՊԱՏԱՍԽԱՆ․
1. «Որպեսզի ցրվի հոտը»։
2. «․․․ Որովհետեւ գրուած է, թէ՝ հովուին պիտի հարուածեմ, եւ հօտի ոչխարները պիտի ցրուեն» (Մատթ․ 26։31)։
3. Հովիվն այն առանցքն է, որի շուրջ կարող է համախմբվել հոտը (ժողովուրդը)։
4. Հեռացնելով հովվին՝ առաջնորդին, թշնամին հույս ունի սերմանել խուճապ, քաոս և անտերունչ վիճակ։
5. «Ոչխարները» բնազդաբար են հետևում հովվի ձայնին։ Իսկ ով հավատում է «գայլերի» խոստումներին, կորցնում է բնազդը, ճանապարհը և մոլորվում, դառնում հեշտ որս «գայլերի» համար։
6. Կորուսյալ «ոչխարն» ինքն է շուտով վերածվում «գայլի»։
7. Յուրաքանչյուր հալածանքի ժամանակ հովվի վրա հարձակումները, վնասումը, ընդհուպ մինչև նահատակությունը դառնում է հոտի գոյատևման և ինքնակազմակերպման քննությունը։
ԻՍԿ Ի՞ՆՉ ԱՆԻ ՀՈՏԸ՝ դիմակայելու հովվի վրա հարձակման վերահաս վտանգներին․
1. Զարթնի և զգոն լինի, այսինքն հոգևոր արթնության, աղոթքի մեջ լինի։
2. Չվախենա, համախմբվի հովվի շուրջ, պաշտպան կանգնի իր սրբություններին։
3. Զինված լինի ճշմարտությամբ և թույլ չտա, որ իր մեջ կասկածի ու բանսարկության սերմեր ցանվեն, քանի որ թշնամին նախ հարվածում է հովվի հեղինակությանը, որպեսզի հետո հեշտ լինի հարվածել նրա մարմնին:
4. Մերժի օտար հափշտակող գայլերի ձայնը։
5. Վստահի իր հովվին, ով անգամ խոցված, տկարացած, բայց իր հոտի համար կյանքը կտա ու կպաշտպանի, քանի որ վերակացու է կարգված Աստծո կողմից։
6. Գիտակցի, որ հովվի պարտությունը նախևառաջ հոտի պարտությունն է, և հովվին լքելը նշանակում է սեփական անձը մատնել հոգևոր սովի ու անպաշտպանության։
7. Հոտի ուժը նրա զարթոնքի և անսակարկ հավատարմության մեջ է։ Երբ «գայլերը» տեսնում են, որ հոտը պատրաստ է տեր կանգնել իր հովվին, նրանց հարձակումը դառնում է անիմաստ, քանի որ հովվին հարվածելով՝ նրանք չեն ցրում հոտը, այլ ավելի են ամրացնում նրա շարքերը»։