Երևան`   -10 °C
Այսօր`   Կիրակի, 11 հունվարի, 2026 թ.

«Վարչապետն իրավունք չունի իր համակրանքն ու հակակրանքը վերածելու պետական դիրքորոշման»․ Արմենուհի Վարդանյան

161
Երեկ, 17:18
«Վարչապետն իրավունք չունի իր համակրանքն ու հակակրանքը վերածելու պետական դիրքորոշման»․ Արմենուհի Վարդանյան

Լրագրող Արմենուհի Վարդանյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «ՀՀ վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող Նիկոլ Փաշինյանը, ով միայն վերջերս հանկարծակի կերպով դարձավ խիստ հավատավոր ու բարեպաշտ քրիստոնյա, ինչո՞ւ չի ցանկանում հանդիպել այն բազմաթիվ հոգևորականների հետ, որոնք բացահայտ հայտարարություններով աջակցեցին եկեղեցուն և Ամենայն հայոց կաթողիկոսին։ Չի՞ ուզում լսել նրանց, նրանց մտահոգությունները…Թե՞ նա միայն մի քանի «ընտրյալների» վարչապետն է։
Ժամեր առաջ, անդրադառնալով տիրադավներին միացած քահանաներին, Փաշինյանը հայտարարեց.
«Իմ ամբողջ աջակցությունն ունեք,
ՀՀ կառավարության աջակցությունն ունեք…»։
Հարց է առաջանում՝ ի՞նչ իրավունքով է նա մի քանի հոգևորականի «տեղավորում» ՀՀ կառավարության աջակցության ներքո, իսկ մյուսներին՝ մեծամասնությանը, որոնց դիրքորոշումը իրեն հաճելի չէ, պարզապես անտեսում։ Ի՞նչ մանդատով է Փաշինյանը որոշում, թե որ հոգևորականն է արժանի ՀՀ կառավարության աջակցությանը, իսկ որը՝ ոչ։ ՀՀ վարչապետի՞…
Եթե Նիկոլ Փաշինյանը ցանկանում է աջակցել այս կամ այն հոգևորականին, հանդիպել նրանց հետ, թող դա անի որպես ՀՀ շարքային քաղաքացի։ Եթե որպես երկրի վարչապետ, ուրեմն պարտավոր է լսել նաև մեծամասնության ձայնը։ Եթե ոչ, ուրեմն թող խոսի միայն իր անձնական, կամ իր ընտանիքի աջակցության մասին, թող տիրադավներին հրավիրի իր տուն…
Քանի դեռ նա զբաղեցնում է ՀՀ վարչապետի պաշտոնը, նա ՊԱՐՏԱՎՈՐ է չխոչընդոտել եկեղեցու գործունեությունը, ապահովել Սահմանադրությամբ ամրագրված եկեղեցու և պետության տարանջատումը և չօգտագործել պետական լծակները՝ ներեկեղեցական գործընթացների վրա ազդելու համար։
Վարչապետը իրավունք չունի իր համակրանքներն ու հակակրանքները վերածել պետական դիրքորոշման։ Իր հավատքը իր անձնական գործն է։
Նա չի կարող և չպետք է կառավարությունը օգտագործի՝ «աջակցելու» միայն նրանց, ում համակրում է, և միևնույն ժամանակ հրահանգով բանտարկի կամ ԱԱԾ հետապնդումների ենթարկի նրանց, ովքեր իրեն դուր չեն գալիս։ Սա իշխանության չարաշահման, ընտրովի արդարադատության և քաղաքական հաշվեհարդարի ուղիղ դրսևորում է, որը որևէ կապ չունի ո՛չ հավատքի, ո՛չ իրավական պետության, ո՛չ էլ եկեղեցին «բարենորոգելու» հետ»։