«Պուտինի քարոզչությունը ժողովրդին դարձնում է ռազմական հանցագործությունների մեղսակից». Դմիտրի Գլուխովսկի

Ռուս գրող, լրագրող Դմիտրի Գլուխովսկին ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. ««ՉԵՄ ՈՒԶՈՒՄ ՀԱՎԱՏԱԼ».
Ռուսական բանակը հատուկ օպերացիա է անցկացնում Ուկրաինայի ապաազգայնացման համար՝ ազատելով Խարկովը, Մարիուպոլը և Նիկոլաևը ազգայնական գումարտակներից։ Գործողությունն ընթանում է ըստ պլանի, և արդեն հաղթական ավարտ կունենար, եթե ազգայնականները պատանդ չվերցնեին խաղաղ բնակիչներին։ Նրանք պայթեցնում են տներ ու հիվանդանոցներ՝ ուկրաինացի կանանց ու երեխաների հետ մեկտեղ, որպեսզի ամեն ինչում մեղադրեն ռուսական զորքերին, քանի որ հակառակ դեպքում փողի և զենքի հոսքը Արևմուտքից երկիր կդադարի։ Եվ ի դեպ, Ռուսաստանը չի հարձակվել Ուկրաինայի վրա, նա ստիպված է եղել կանխարգելիչ հարված հասցնել, քանի որ ընդամենը վեց ժամից Ուկրաինան առաջինը կհարձակվեր: Բացի այդ, Կիևը ատոմային ռումբ էր մշակում Մոսկվայի դեմ օգտագործելու համար, իսկ Ուկրաինայի գաղտնի լաբորատորիաներում ամերիկացիները ստեղծել էին կորոնավիրուսի մարտական ​​շտամներ, որոնք ազդում են միայն ռուսների վրա և տարածվում են չվող թռչունների միջոցով։ Ընդհանրապես, Ուկրաինան ընդամենը մարտի դաշտ է Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի միջև, որտեղ որոշվում է ապագա աշխարհակարգի ճակատագիրը։

Ինչպե՞ս կարելի է հավատալ անհեթեթությանը, որն ամբողջությամբ խեղաթյուրում է իրականությունը՝ սևը սպիտակի վերածելով: Ինչպե՞ս կարելի է ակնհայտ ագրեսորին խաղաղարար անվանել, երբ ագրեսիայի հազարավոր փաստագրական ապացույցներ կան:
Եվ այնուամենայնիվ, հենց այս անհեթեթությունն է Ռուսաստանի պաշտոնական դիրքորոշումը։ Եվ այո, Ռուսաստանում շատերը հավատում են սրան։
Ճեղքումն արդեն անցել է միլիոնավոր ընտանիքների միջով. ավագ սերունդն ընդունում է աշխարհն ինչպես լուսանկարչական նեգատիվ, վիճում ու վիճում են խռպոտության աստիճանի իրենց երիտասարդ հարազատների հետ, որոնց համար կեղծիքն ու սուտը ակնհայտ են: Պուտինի քարոզչությունը, որը պատասխանատու է Ուկրաինայի դեմ եղբայրասպան և ագրեսիվ պատերազմի հոգե-հուզական նախապատրաստման և արդարացման համար, դարձյալ աներևակայելի արդյունավետ է դառնում, նույնիսկ այն դեպքում, երբ նրա ստերը, թվում է, պետք է աչք ծակեին:
Ինչպե՞ս կարելի է դա բացատրել: Պատճառը ոչ միայն ռուս հեռուստադիտողի դյուրահավատությունն է: Ի վերջո, Ռուսաստանում դեռ կա ինտերնետ, որտեղ յուրաքանչյուրը կարող է գտնել ճշմարտությունն ուկրաինական պատերազմի մասին, և ցանկացած մարդ, եթե ցանկանա, կարող է առերեսվել ճշմարտության հետ, չէ՞:
Բայց պատերազմի մասին ճշմարտությունը արմատախիլ է արվում ամեն կերպ։ Եթե ​​Ռուսաստանից Ուկրաինայի մասին նորություններ փնտրեք, ընդհանրապես «պատերազմ» բառը չեք տեսնի։ Փաստն այն է, որ դա, ինչպես ռազմաճակատում տիրող իրավիճակի մասին ցանկացած տեղեկություն, որը տարբերվում է քարոզիչների հայտարարություններից, այժմ քրեորեն պատժելի արարք է։ 15 տարվա ազատազրկում՝ «ռուսական բանակի գործողությունները վարկաբեկող տեղեկատվություն տարածելու համար», 3 տարի՝ հակապատերազմական կոչերի համար: Նույնիսկ «Նովայա գազետա»-ն, որն իր ազնվության ու հաստատակամության համար հենց նոր է արժանացել Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի, ստիպված է իր վերնագրերից կտրել «պատերազմ» բառը: Մյուս բոլոր քննադատական ​​լրատվամիջոցներն ու սոցիալական ցանցերը, որոնք չեն վերահսկվում իշխանությունների կողմից, ուղղակի արգելվել և արգելափակվել են պատերազմի ժամանակ։ Ռուսներն ավելի ու ավելի են հայտնվում հերմետիկ միջավայրում, որտեղ ճշմարտությանը հասանելիություն չկա:
Բայց, իհարկե, սա միակ պատճառը չէ։ Ռմբակոծությունների տեսագրությունները, վիրավորների և մահացածների լուսանկարները թափանցում են գրաքննության թաղանթով։ Սակայն փաստերը, նկարները և ականատեսների տեսանյութերը կարևոր չեն։ Ստացվում է, որ դրանք կարող են անտեսվել, կարելի է կասկածել կամ այլ բացատրություն տալ՝ դրանք դնելով տրամագծորեն հակառակ հորինվածքների մեջ: Հենց հորինվածքն է, որն առաջնային նշանակություն ունի: Երևակայական աշխարհը շատ ավելի մեծ ուժ ունի մարդկանց վրա, քան իրականությունը:
Հայրենական մեծ պատերազմում (ինչպես մենք անվանում ենք Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի այն հատվածը, որը ազդեց Խորհրդային Միության վրա) և Յուրի Գագարինի՝ տիեզերք թռիչքից հետո, իմ երկիրն այլևս հաղթանակներ չի ունեցել։ Մարդիկ ոչ մի պատճառ չունեին հպարտանալու իրենց հայրենիքով:
Հայրենական մեծ պատերազմում հաղթանակը խորհրդային ​​ժողովրդին տրվեց հրեշավոր զոհողություններով. զոհվեց առնվազն քսան միլիոն մարդ, բառացիորեն յուրաքանչյուր ընտանիքում եղան զոհեր։ Հարազատների արյունով վճարված պատերազմն ու Հաղթանակը սուրբ դարձան։ Պուտինի գաղափարախոսներն ու PR-ն ապահովող մարդիկ որոշեցին այն վերածել իրենց լեգիտիմության աղբյուրի՝ Պուտինին և նրա շրջապատին ներկայացնելով՝ որպես հաղթողների ժառանգորդների։
Անձնական կյանքում ռուսների ճնշող մեծամասնությունը միանգամայն անզոր ու անօգնական է պետության առջև, որը նրանց մեջ սերմանում է ոչ թե քաղաքացիական, այլ լոյալ գիտակցություն։ Մարդիկ տարրական ինքնահարգանքի, սեփական արժանապատվության զգացման հսկայական պահանջ ունեն, բայց Պուտինի ռեժիմը հիմնված է հենց մարդկային արժանապատվության ճնշման, հենց քաղաքական ապատիայի և սովորած անօգնականության զգացման վրա։ Փոխարենը կայսերական շովինիզմը շոշափվում է մարդկանց վրա՝ այն որակելով որպես հայրենասիրություն: Իշխանությունները չեն կարողանում բարելավել ռուսաստանցիների կյանքը, որը երկար տարիներ անընդմեջ վատանում է, աղքատանում ու կարճանում։ Ժողովուրդը դժբախտ է ու դառնացած, աղքատ ու վախեցած. և, ի միջի այլոց, նրան տանջում է կյանքի աննպատակության ու անհույսության զգացումը, որը տարեցտարի ավելի է վատանում։ Եվ նույնիսկ եթե մարդիկ հոգու խորքում հասկանում են, թե ով է պատասխանատու իրենց անախորժությունների համար (Զելենսկին կամ Բայդենը չեն իրականում արտաթորում վերելակներում), քարոզչությունն առաջարկում է հարմարավետ և ոգեշնչող միֆ, որը թույլ է տալիս նրանց հաշտվել իրենց գոյության հետ: Պարզապես պետք է մերժել փաստերը, պարզապես պետք է հավատալ, որ Հայրենական մեծ պատերազմը երբեք չի ավարտվել և շարունակվում է մինչ օրս, որ ռուսների ներկայիս սերունդը նույնպես ներգրավված է իր նախնիների մեծ գործերի մեջ, որոնց հիշատակը մենք չենք կարող դավաճանել։ Պատմական մեծ առաքելության մեջ համընդհանուր ներգրավվածության զգացումը խաղում է աներևակայելի կարևոր հոգեթերապևտիկ գործառույթ, հատկապես մի երկրում, որտեղ գրեթե ոչ ոք լրջորեն չի հավատում Աստծուն: Երկար ու ձիգ ութ տարի շարունակ՝ սկսած Ղրիմի բռնակցումից, իշխանությունների բոլոր քարոզչական ջանքերն ուղղված էին մարդկանց համոզելուն, որ ուկրաինական տարածքների գրավումն արդարացված է նացիստների դեմ պատերազմով։
Ուկրաինացի ազգայնականների մի քանի լուսանկարներ սվաստիկա պաստառներով և Կիևում տասը տարի առաջ ջահերով երթերի կադրերը բավական էին ռուս հեռուստադիտողին ստիպելու համար հավատալ, որ նացիստները կառավարում են ողջ Ուկրաինան: Ռուս հրեա Վլադիմիր Զելենսկու՝ վճռական մեծամասնությամբ նախագահ ընտրվելը ժողովրդի ուղղակի քվեարկությամբ՝ այլևս կարևոր չէ։ Փաստերն իրականում ընդհանրապես նշանակություն չունեն: Ավելի կարևոր է այլ բան՝ մարդիկ ունեն կյանքի իմաստի զգացում։ Նրանք վերջապես հնարավորություն ունեն հպարտանալու իրենց երկրով։ Սա դառնում է առօրյա կյանքում ինքնահարգանքի զգացման կարևոր փոխարինող: Թեկուզ բազմոցներից ոչ թե վեր կենալով, այլ արդեն զգալով արևմտյան պատժամիջոցների պատճառով կենսամակարդակի անկումը, նրանք, այսպես ասած, նույնպես պատերազմ են մղում հանուն իրենց ճշմարտության, և նույնիսկ ինչ-որ բան զոհաբերում են այս պատերազմում։ Ավելին, Արևմուտքի համախմբված պատասխանը ռուսական ներխուժմանը համատեքստից հանված է քարոզչության միջոցով և ներկայացվում է որպես ագրեսիա ԱՄՆ-ի և նրա դաշնակիցների կողմից, ովքեր ցանկանում են թուլացնել և ոչնչացնել Ռուսաստանը, ճիշտ այնպես, ինչպես Պուտինն էր ասում մեզ այս տարիների ընթացքում:
Այո, սա իրականություն չէ, սա հերոինի մշուշ է, բայց հերոինը և՛ էյֆորիա է տալիս, և՛ մոռացություն, հերոինը ցավը թեթևացնում է։
Փորձել համոզել նրանց, ովքեր հավատում են Ուկրաինայում «հատուկ գործողության» արդարացիությանը, աներևակայելի դժվար է. ի վերջո, խոստովանելու համար, որ հենց ռուսական զորքերն են ռմբակոծում ուկրաինական քաղաքները, ավերում հիվանդանոցներ և դպրոցներ, որ ուկրաինացի կանայք և երեխաները մահանում են նրանց ձեռքից, որ իրենց չի հակադրվում առանձին ազգայնական գումարտակ, և ողջ ուկրաինացի ժողովուրդը, հետևաբար, իրեն ճանաչում է որպես հանցակից, նշանակում է կորցնել գրեթե միակ հենարանը, որը թույլ է տալիս ամբողջությամբ չընկնել էկզիստենցիալ խավարի մեջ, չկորցնել ինքդ քեզ։ Ընդունել իրականությունը՝ նշանակում է կորցնել վստահությունը, որ դու լավ մարդ ես՝ հիմնաքարային զգացում, որը բացարձակապես անհրաժեշտ է հենց կյանքի համար, և ընդունել մեղքն ու պատասխանատվությունն անարդար պատերազմին մեղսակցության համար: Եվ հետո, ի վերջո, ստիպված կլինեք անվանել ձեր կողմը՝ չարի կողմ, ձեր տիրակալին՝ բռնակալ: Իսկ դա կամ բոլորովին այլ մակարդակի վրա խիզախություն է պահանջում, քանի որ կամ դուրս է մղում քեզ տնից հուսահատ ու, ամենայն հավանականությամբ, դատապարտված պայքարի, կամ ստիպում է քեզ խոստովանել սեփական վախկոտությունը։
Պուտինի քարոզչությունը մեզ սարսափելի ծուղակի մեջ է գցել. մեզ բռնած վրդովմունքի և կայսերական նոստալգիայի կարթի վրա՝ տալով պատմական մեծ առաքելության պատկանելության զգացում, այն իրականում իմ ժողովրդին դարձնում է ռազմական հանցագործությունների մեղսակից: Եվ որքան շատ արյուն թափվի, այնքան մարդկանց համար ավելի դժվար կլինի հավատալ ճշմարտությանն՝ առանց իրենց ամբողջությամբ կորցնելու։
Եվ, այնուամենայնիվ, ես վստահ եմ, որ այս պահը կգա։ Կրեմլն էլ է վախենում նրանից, այլապես ինչո՞ւ էր արգելում տեղեկատվական բոլոր աղբյուրները, որոնք ուղղակի պատերազմ են անվանում։
Բայց այսօրվա աշխարհում չես կարող արգելափակել ճշմարտությունը: Ուկրաինական պատերազմում զոհված հազարավոր ռուս զինվորներ վաղ թե ուշ տուն կվերադառնան սև պոլիէթիլենային տոպրակների մեջ։ Տասնյակ հազարները կգան ճակատից և իրենց ընտանիքներին կասեն, որ իրենք կռվել են ոչ թե նացիստների դեմ, այլ այն ժողովրդի դեմ, որին մենք ժամանակին եղբայրական էինք անվանում։ Միլիոնավոր ուկրաինացիներ, ովքեր լքել են իրենց տները և նրանք, ովքեր կորցրել են իրենց սիրելիներին, մի օր կհասնեն Ռուսաստանում գտնվող իրենց հարազատներին և կպատմեն, թե ինչպես է այդ ամենը տեղի ունեցել:
Սարսափելի գին միայն իրականությանը հավատալու համար։ Բայց ես ուզում եմ հավատալ, որ մի օր մենք մեր մեջ ուժ կգտնենք ճշմարտությանը առերեսվելու»։