«Ռազմավարական բնակեցումը պետության ազգային անվտանգության ապահովման գործիքներից է»․ Հրայր Կամենդատյան
190
Երեքշաբթի, 04 օգոստոսի, 2026 թ., 22:12
Տնտեսագետ Հրայր Կամենդատյանը ֆեյսբուքյան էջում գրել է․ «Ռազմավարական բնակեցումը պետության ազգային անվտանգության, տարածքային ամբողջականության և երկարաժամկետ սոցիալ-տնտեսական զարգացման ապահովման առանցքային գործիքներից է։ Դրա հիմնական նպատակն է ժողովրդագրական, տնտեսական և պաշտպանական ներուժի նպատակային տեղաբաշխումը ռազմավարական նշանակություն ունեցող տարածքներում (հատկապես սահմանամերձ և դատարկվող գոտիներում)։ Հիմնական սյուները և բաղադրիչները * Անվտանգային և ռազմավարական ներկայություն * Սահմանների ամրապնդում. Քաղաքացիական բնակչության առկայությունը կանխում է տարածքային կորուստները, ստեղծում է «կենդանի վահան» և ապահովում է տարածքի փաստացի վերահսկողություն (de\ facto կառավարում)։ * Երկակի նշանակության ենթակառուցվածքներ. Ճանապարհների, կապի, ջրամատակարարման և էներգետիկ հանգույցների կառուցում, որոնք ծառայում են թե՛ քաղաքացիական, թե՛ պաշտպանական կարիքներին։ * Սոցիալ-տնտեսական խրախուսման մեխանիզմներ * Արտոնյալ հարկային դաշտ. Սահմանամերձ կամ ռազմավարական բնակավայրերում բիզնեսի և գյուղատնտեսության համար շահութահարկի, եկամտահարկի կամ գույքահարկի զրոյացում/նվազեցում։ * Բնակարանային ապահովում. Արտոնյալ հիպոթեքային ծրագրեր, պետական սուբսիդավորմամբ տների կառուցում կամ անհատույց բնակտարածքների տրամադրում երկարաժամկետ բնակության պայմանով։ * Կենսապահովման ենթակառուցվածքներ. Ժամանակակից դպրոցների, մանկապարտեզների, բժշկական կենտրոնների և մշակութային օջախների առաջնահերթ հիմնում։ * Ժողովրդագրական և զբաղվածության քաղաքականություն * Կայուն զբաղվածություն. Ագրովերամշակման, տեղական արտադրության, զբոսաշրջության կամ բարձր տեխնոլոգիական հեռահար эшխատատեղերի ստեղծում։ * Մասնագետների ներգրավում. Ուսուցիչների, բժիշկների, ինժեներների և հանրային ծառայողների համար հավելավճարների և սոցիալական փաթեթների սահմանում։ Հաջողված իրականացման նախապայմանները * Համալիր պետական ծրագիր. Հատվածական քայլերի փոխարեն 10–20 տարվա հստակ ռազմավարություն և բյուջետային երաշխավորված ֆինանսավորում։ * Տեղական ինքնաբավություն. Բնակավայրը չպետք է կախված լինի միայն պետական նպաստներից. այն պետք է ձևավորի ինքնաբավ տնտեսական էկոհամակարգ։ * Տարածքային համաչափ զարգացում. Մայրաքաղաքում կամ խոշոր քաղաքներում բնակչության չափից ավելի կենտրոնացման (հիպեր-ուրբանիզացիայի) կանխում»։