«Հայկական բիզնեսի խնդիրներից մեկն աշխատակիցներին գործ վստահելն է՝ առանց կրթելու»․ Սամվել Գևորգյան

Բիզնես-փորձագետ Սամվել Գևորգյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Հայկական բիզնեսի հիմնական խնդիրներից մեկն աշխատակիցներին գործ վստահելն է՝ առանց կրթելու։
Կրթություն, նկատի չունեմ միայն գիտելիք։ Նաև ուսուցման պրոցեսը․ Եթե աշխատակիցը դիմադրում է ուսուցմանը, չի ուզում մասնակցի, դիրքավորվում է որպես «ես ամեն ինչ գիտեմ», «իզուր ժամանակ ենք ծախսում», «գործերս մնաց», ապա ինչպես վստահել նման աշխատակցի։
Կամ պատկերացրեք նոր աշխատակից եք ընդունել, կամ արդեն աշխատողին նոր աշխատանք եք տալիս, որն առաջին անգամն է անելու։ Այս պարագայում վստահելը սահմանափակվում է հույսով և ակնկալիքով, որ գործը լավ կանի։ Եթե այս ամենի տակ չկա ուսուցում, հավանականությունը, որ աշխատանքը կարվի ցանկալի որակով, բավականին քիչ է։ Զուտ կախված է աշխատակցի անձնական պատասխանատվությունից, արդյո՞ք իր վրա ժամանակ կծախսի սովորելու։ Բայց հույսը դնել աշխատակից անձնական պատասխանատվության կամ գիտակցության վրա, բավականին ռիսկային է։
Երբ բիզնեսի ղեկավարը առաջնորդվում է միայն հույսով, արդյունքները միշտ լինում են անհույս։
Այս պարագայում, միշտ տեղին է հիշել բազմիցս ասված ու ծեծված խոսքը, երբ բիզնեսի ղեկավարը, խուսափելով կրթել իր անձնազմին, ասում է «Եթե փող ծախսեմ, սովորեցնեմ ու գնա՞ն» ու տրամաբանական պատասխանը «Իսկ եթե չկրթվեն ու մնա՞ն»»։