«Բուհական խնդիրները գնալով խորանում են». Դավիթ Ափոյան

ԵՊՀ ուսանողական խորհրդի նախագահ Դավիթ Ափոյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Այսօր ներկա էի ԵՊՀ հայ բանասիրության ֆակուլտետի ուսանողների կողմից կազմակերպված դասադուլին, որի ընթացքում փորձեցի լսել ակցիայի մասնակիցների և կազմակերպիչների մտահոգությունները:

Իմ ընկալմամբ՝ իրավիճակն ունի երկու բաղադրիչ: Մեկը բուն բողոքի ակցիան է, մյուսը՝ այն համատեքստը, որում ակցիան տեղի է ունենում: Սկսեմ համատեքստից, այնուհետև անդրադառնամ բուն ակցիայի պահանջներին:

Բողոքի ակցիան տեղի է ունենում մի պայմաններում, երբ ԿԳՄՍ նախարարությունը կրթական մասով ակնհայտորեն ձախողել է իր քաղաքականությունը: Բուհական խնդիրները ոչ միայն չեն լուծվում, այլ գնալով խորանում են:

Անհաշվենկատ և ապաշնորհ քաղաքականության արդյունքում բուհերում անառողջ մթնոլորտը շարունակվում է: Օրինակ՝ նախարարությունը ակնհայտ շահադիտական նպատակներով ձգձգում է ԵՊՀ ռեկտորի ընտրությունները՝ նպատակ ունենալով «կարել պաշտոնը» իրենց ցանկալի թեկնածուի համար և չհասկանալով, թե այդ ձգձգումը ինչ վնասներ է հասցնում բուհի ներքին մթնոլորտին: Կամ նախարարությունը բուհեր է ուղարկում մի նախագիծ, որով փորձ է արվում ստեղծել բուհերի կառավարման խիստ ուղղահայաց մոդել: Նախագիծը այնքան վատն էր, որ գրեթե բոլոր բուհերը բացասական եզրակացության են տվել դրան: Օրինակները բազմաթիվ են, բայց շատ չմանրամասնեմ: Կարճ ասած՝ սա այն համատեքստն է, որում տեղի էր ունենում այսօրվա դասադուլը:

Ինչ վերաբերում է բուն բողոքի ակցիային, ապա հայագիտական առարկաները հանել-չհանելու խնդիր այստեղ ես չեմ տեսնում: Հարցն այն է, թե մենք բուհերին վերաբերող հարցերում որոշումների կայացման ինչպիսի մոդել ենք պատկերացնում:

Իմ պատկերացմամբ՝ պետությունը պետք է հնարավորինս քիչ միջամտի բուհական կյանքին, այդ թվում բուհերի ուսումնական ծրագրերին: Պետության կողմից որևէ առարկայի իմպերատիվ բնույթի, համահարթեցված ներդնումը բոլոր բուհերի ուսումնական ծրագրերում հակասում է բուհական ինքնավարության սկզբունքին և ստեղծում է հավելյալ դժվարություններ տարբեր մասնագիտացումներ ունեցող ստորաբաժանումների համար: Բուհերը կարող են իրենց վրա վերցնել այդ պատասխանատվությունը և ինքնուրույն լուծել այդ հարցը: Այլ բան է այն երկակի մոտեցումը, որ նախարարությունը մի կողմից ցանկանում է պահպանել պետական բուհերի կառավարման խորհուրդներում իր վերահսկիչ 50% փաթեթը, սակայն այն հարցերում, որտեղ կարիք կա քաղաքականություն մշակելու, ասում են, որ բուհերը ինքնավար են:

Եթե հարցադրումն այն է, թե պետք է, արդյոք, անցնել հայոց լեզու և պատմություն առարկաները բուհերում, իմ պատասխանն է՝ այո, բայց պետք է հետևել, որ առարկաները դասավանդվեն ոչ թե դպրոցական ծրագրի տրամաբանությամբ, այլ պատմության հիմնահարցերի և մասնագիտական հայերենի տեսքով: Իսկ եթե հարցադրումն այն է, թե պետք է, արդյոք, այդ առարկաների պարտադիրությունը օրենքով ամրագրել, պատասխանս հետևյալն է՝ ոչ: Գիտնականը-դասախոսը ավելի լավ գիտի, թե ինչ առարկաներ է պետք ներառել, քան պետական չինովնիկը: Ուստի պետք է ելնել հենց այդ սկզբունքից»: