«Հայաստան պետությունն էս թեմայով բան չունի՞ ասելու». Լևոն Սարդարյան

Լրագրողների անկախ արհեստակցական միության նախագահ Լևոն Սարդարյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Ուղիղ տասը օր ա, ինչ ռազմավարական (էստեղ մի քանի բացականչական նշան ու գերադրական հնարավոր բոլոր ածանցները կարող եք օգտագործել) մարզում ռազմավարական նշանակություն ունեցող կոմբինատը (Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենայինը) կանգնած ա։ Զուտ՝ չի աշխատում։ Իսկ զուտ չի աշխատում, որովհետև մի խումբ մարդիկ էդպես են որոշել։ Հիմա էկեք բոլոր հարցերը փորձենք տարանջատել։
Ամենախնդալուն էն ա, որ «գործադուլի» (մի քիչ հետո կասեմ՝ ինչու չակերտած) պատճառներից մեկը, չզարմանաք՝ աշխատավարձերի բարձրացումն ա եղել։ Զահլա ունենաք, հարցրեք՝ կպատմեմ։ Հերիք չի՝ խնդալու ա, համ էլ՝ ահավոր անարդար (նկատի ունեմ բողոքողներին)։
Երկրորդ խնդալուն էն ա, որ գործադուլը գործադուլ չի, քանի որ արհմիությունը տեղի ունեցողը որակել ա որպես «սաբոտաժ» (գիտակցված վնասարարություն)։ Իսկ սա արդեն ուղիղ ցուցիչն ա նրա, որ տեղի ունեցող գործընթացն ապօրինի ա։
Քանի որ խոսք գնաց ապօրինության մասին, չեմ կարող չհիշել էն հանգամանքը, որ ԶՊՄԿ-ի բաժնետոմսերի 22 տոկոսը պատկանում ա Հայաստանի կառավարությանը, հետևաբար՝ ՀՀ-ն իրավասու ա միջամտել նման կարգի խնդիրների մեջ՝ ի դեմ Կառավարության, և ստանձնել ԱՌՆՎԱԶՆ միջնորդի դերակատարում։
Վերը նշվածն ունի նաև մեդալի հաջորդ (ոչ՝ հակառակ) կողմ։ Ըստ ԶՊՄԿ-ի, պարապուրդի յուրաքանչյուր օրվա կտրվածքով վնասը կազմում ա մոտ 400մլն դրամ (1 միլիոն դոլարից մի չըրթ ավել, չէ՞)։ Հիմա սա պրոյեկտենք հարկերի վրա։ Դառնում ա օրական մի 200 հազար դոլարի կայֆ։ Դառա՞վ։ Ըհը։ Հիմա սա բաղդադում ենք «ես Թուրքիայում չեմ հանգստանում, որովհետև մի դոլարը մի փամփուշտ ա» տրամաբանությամբ։ Հիմա ինձ պատասխանեք՝ էս տասը օրում քանի՞ փամփուշտ փուստ տվեցինք, ախպրտինք։ Ես հլը ՀՀ սեփականություն հանդիսացող էն 22 տոկոսը չեմ հավելել էս հաշվարկին։
Հիմա էս ամենի ֆոնին ես չեմ կարող հարց չտալ. Հայաստան պետությունն էս թեմայով բան չունի՞ ասելու։ Լավ, միջնորդելու՝ գոնե։ Բարիշացնելու՝ առնվազն։ Թե՞ ինչ-որ մարգինալներ պետք ա որոշեն, թե Հայաստանում ինչն ա աշխատելու, ում տակ ա աշխատելու կամ, առհասարակ, աշխատելու ա, թե՞՝ չէ։ Ամուլսարի օրինակը բոլ չէ՞ր՝ հասկանալու համար, որ երբ պետությունը «դուրս ա քաշվում» ունեցած պարտավորությունների տակից, դրանից հետո քեզ չեն նայում։ Նայում են քո ուղղությամբ՝ բայց քեզ արդեն չնկատելով»։