«Էն քաղաքական գործիչը, որ իր առաջ խնդիր չի դնում, որ էս աղջնակն իր տանն ապրի, քաղաքական գործիչ չի». Սուրեն Սահակյան

Հասարակական-քաղաքական գործիչ Սուրեն Սահակյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Էս աղջնակը Արցախում տուն ուներ։ Իսկական տուն, որտեղ ծնվել էր ինքը, ծնողը, նրա ծնողը, տասնյակ սերունդներ։ 1992թ․ հուլիսին Հայաստանի կառավարման գլխավոր մարմինը՝ Գերագույն խորհուրդը, ժողովրդի անունից (այդ թվում՝ իմ ու քո) էս աղջնակին խոստացել ա, որ երբեք իր տունը Ադրբեջանի կազմում չի ճանաչի (ՀՀ ԳԽ Ն-0663-1 որոշումը դեռ ոչ ոք չի չեղարկել)։ Ադրբեջանը, 1992թ․ հունվարի 30-ին, անդամակցելով ԵԱՀԽ-ին, էս երեխու ծնունդից դեռ շատ առաջ ամբողջ աշխարհի առջև պաշտոնապես երդվել ա, որ նրա տունը իր ձեռքից ուժի կիրառմամբ չի խլելու։ Որպեսզի էդ երդումը զրնգուն, դատարկ հնչյուն չմնա, երեք միջուկային տերություն՝ ԱՄՆ, Ֆրանսիա, Ռուսաստան, իրենց փքված հնդուհավի կրծքերին կպցրել են երաշխավորների կրծքանշաններն ու անցել գործի։ Նրանց ժողովուրդները էս աղջկան խոստացել են՝ էն գեոպոլիտիկ դժոխքը, որի ծագման մեջ փոքրիկը ոչ մի մեղք ու ներդրում չունի, խաղաղ կլուծվի։
Հիմա էս տեսանյութը նայեք։ Սա 2023-ի ամառն ա։ Արցախից մնացած վերջին ծվենի վրա, որտեղ աղջնակն ու նրա ընտանիքը արդեն 8 ամիս անցել են հյուծող շրջափակման ու դրանից բխող սովի միջով։ Նա հուզված, իր տարիքի համար անսովոր լուրջ դեմքով Մայր Հայաստանի անունն ա գոռում՝ օգնության կանչով։ Ու ի՞նչ արեց «Մայրը», երբ եկավ իր զավակի անվտանգությունն ապահովելու պահը։ «Մայրը» խիստ մտահոգ դեմքով ստամոքսն էր լցնում Երևանում՝ ամարթֆոնների էկրաններին հետևելով, թե ոնց են իր զավակներին դուրս շպրտում իրենք տաքուկ անկողիններից։ Նրա սոված ու անօգնական զավակներին իրենց տներից քշում ու կոտորում էր խաղաղ լուծման երդում տված Ադրբեջանը։ Էդ ամենը կատարվում էր երաշխավոր Ռուսաստանի զորախմբի աչալուրջ հսկողության ներքո։ ԱՄՆ-ն ու Ֆրանսիան էլ դամ էին պահում էդ ողջ ընթացքում։ Ներգրավված էս բոլոր երկրների քյաֆթառ ու ցինիկ առաջնորդները, որոնց նախախնամությունը եզակի հնարավորություն էր տվել պաշտպանել աղջնակի անվտանգությունն ու նրա ծննդավայրի ապահովությունը, խաբեցին, քցեցին ու դավաճանեցին էս թշնամու դեմ մենակ մնացած երեխուն։
Երեկ Փաշինյանը հայտնեց, որ հպարտ ա դրանով։ Ի լուր աշխարհի էլ հայտարարեց, որ ով հպարտ չի, իր անձնական թշնամին ա։ Իսկ ես ասում եմ՝ …անիծեմ էն քաղաքականությունը, էն կուտակած համաշխարհային հումանիտար գիտելիքը, էն համամարդկային արժեքներն ու դրանց պաշտպանության համար կուտակված ուժը, որ էս բալիկի գլխին խաղաղ երկինք ապահովելու համար չի։ Նրան ճնշելը, երջանիկ ու ապահով մանկությունից զրկելը, նրան դավաճանելը ի՞նչ մի հպարտանալու բան ա։ Եթե քաղաքականությունը էս բալիկի երջանկությունն ապահովելու մասին չի, ապա ՈՉ ՄԻ ԲԱՆԻ՝ պոպուլիզմի ու օպորտունիզմի մասին ա։
Էն քաղաքական գործիչը, որ իր առաջ խնդիր չի դնում, որ էս աղջնակը իր տանը, իր հարազատ միջավայրում ապրի, որտեղ իր ապուպապերի պորտն ա թաղած, քաղաքական գործիչ չի, հանցակից ա։ Ես չգիտեմ՝ երբ, ինչ պայմաններով ու հատկապես ոնց ա տեղի ունենալու դա, բայց դա այլընտրանք չունի, թե չէ սուտ ա ամեն ինչ՝ ձեր ապրած կյանքը, բարիքներն ու զգացմունքները, որ դուք ունեք, էն, ինչով կարող եք հպարտանալ։ Դա պետք ա ապահովեն հայ, ադրբեջանցի, ռուս, ամերիկացի ու ֆրանսիացի քաղաքական գործիչներն ու ժողովուրդները։ Լավ կլինի՝ խաղաղ, առանց զոհերի ապահովեն, որովհետև իրենք դա խոստացել են, իսկ պատերազմը լավ բան չի»: