Երևան`   -1 °C
Այսօր`   Ուրբաթ, 22 նոյեմբերի, 2019 թ.

«Ներքաղաքական հակառակորդներն արտաքին ճակատում նույն երկիրն ու նույն ազգը միասնական ներկայացնելու հոգեբանությունն ունեն». Ն. Հոխիկյան

166
Կիրակի, 13 հոկտեմբերի, 2019 թ., 21:05
«Ներքաղաքական հակառակորդներն արտաքին ճակատում նույն երկիրն ու նույն ազգը միասնական ներկայացնելու հոգեբանությունն ունեն». Ն. Հոխիկյան

Միջէթնիկ հակամարտությունների փորձագետ Նաիրի Հոխիկյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․ «Արտաքին ճակատում քաղաքական համերաշխության մասին

Թուրք-սիրիական բեմականացված հակամարտության բովում հայկական հանրությունը պատշաճ ուշադրություն չդարձրեց հայ-ադրբեջանական ճակատում տեղի ունեցող փոխհրաձգությանը և այդ համատեքստում ներհայաստանյան մի կարևոր և դրական երևույթի:

Սեպտեմբերի 18-ին Ադրբեջանի ՊՆ Զաքիր Հասանովը փաստացի պատերազմի բոթ էր արել՝ սպառնալով, որ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հետ հաշվեհարդար կտեսնի մարտի դաշտում՝ նրա արտասանած «Արցախը Հայաստան է...» խոսքի համար:

Նույն օրերին հայկական կողմից Հասանովին կտրուկ պատասխանեց կարկառուն ՀՀԿ-ական Արտակ Զաքարյանը՝ նշելով, թե անկախ ներքաղաքական խնդիրներից, արտաքին ճակատում մենք միասնական ենք. «Փաշինյանին պատերազմի դաշտ հրավիրողները թող իմանան, որ նա մենակ չի մնալու...»:

Հոկտեմբերի 11-ին ԱՊՀ ղեկավարների նիստի ժամանակ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը պարզունակ քայլ կատարեց՝ նախ ահաբեկիչ անվանելով Գարեգին Նժդեհին, ապա նրա արձանը Երևանի կենտրոնում տեղադրելու համար մեղադրելով ՀՀ նախկին իշխանությանը:

Պարզ էր, որ Ալիևը փորձում է մի զարկով մի քանի հարց լուծել.
1. Եվս մեկ անգամ վարկաբեկիչ քայլ անել ընդդեմ Հայաստանի,
2. Փորձել պառակտել հայ-ռուսական բարեկամությունը,
3. ՀՀ նախկին իշխանությանը մեղադրելով՝ ծուղակը գցել վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին

Սակայն բոլորը չէ, որ Ալիևի նման պարզունակ են: Ի պատիվ ՀՀ վարչապետի՝ Փաշինյանը ոչ միայն պաշտպանեց Նժդեհի արձանը կանգնեցնողներին, այլև պատմության մեջբերումով ապացուցեց, որ Նժդեհը ազգային գործիչ է եղել և ՀՀ ներկա իշխանության համար ևս կշարունակի մնալ այդպիսին:

Այս ամենում ինձ համար ամենակարևորն այն է, որ ներքաղաքական հակառակորդները արտաքին ճակատում նույն երկիրն ու նույն ազգը միասնական ներկայացնելու հոգեբանությունն ունեն: Ներքաղաքական երկու բևեռն էլ այդ առումով արժանի են հարգանքի»: