«Տնօրենի վարքագիծը որևէ կերպ չի կարող ասոցացվել պետական արտաքին քաղաքականության հետ». Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Ստացվեց երկար, բայց որոշեցի անդրադառնալ նաեւ այս ասպեկտին:
Ցեղասպանության հուշահամալիր թանգարան-ինստիտուտը պետական կառավարման համակարգի մա՞ս է, թե՞ ոչ: Թանգարանի տնօրենն ու նրա գործողությունները պետական պաշտոնյայի վա՞րք են, թե՞ ոչ:
Այս հարցը շատ է քննարկվում հայտնի պատմության ֆոնին:
Թանգարան-ինստիտուտը իհարկե պետական ենթակայության է, բայց թանգարանի տնօրենը որեւէ կերպ չի կարող լինել պետական պաշտոնյա:
Մատենադարան ինստիտուտը եւս պետական է, եւ հարց է առաջանում՝ դրա տնօրենն ինչպե՞ս է դարձել Հանրային խորհրդի նախագահ: Նրանք, որոնք մատնացույց են անում Ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի տնօրենի «պետական կարգավիճակը», ինչպե՞ս են հենց իրենց իսկ նախաձեռնությամբ Հանրային խորհրդի անդամ դարձրել նույնպիսի պետական ենթակայության մեկ այլ «թանգարան-ինստիտուտի» տնօրենին: Կամ, ինչպե՞ս են նույն կառույցի անդամ դարձել պետական ենթակայության այլ հաստատությունների տնօրեններ կամ գեղարվեստական ղեկավարներ:
Եվ ինչու՞ են այդ հանգամանքի մասին լռում նաեւ նրանք, որոնք Ցղասպանության հուշահամալիր-թանգարան ինստիտուտի պարագայում խոսում են, թե տնօրենը ունի «պետական պաշտոնյայի կարգավիճակ»:
Պետական ենթակայության հանգամանքը սակայն, դեռ չի նշանակում, թե կառույցը պետական կառավարման համակարգի մաս է, իսկ տնօրենն էլ՝ պետպաշտոնյա: Հետեւաբար, տնօրենի վարքագիծը որեւէ կերպ չի կարող ասոցացվել պետական արտաքին քաղաքականության հետ: Ասոցիացիա կարող է առաջանալ մի դեպքում՝ երբ իրադարձությունը, որում դրսեւորվել է վարքագիծը, եղել է պետականորեն կազմակերպված:
Այդ համատեքստում գանք կոնկրետ դրվագին:
ԱՄՆ փոխնախագահի՝ ցեղասպանության հուշահամալիր կատարած այցը չի եղել պետականորեն կազմկերպված, այլ կայացել է ամմերիկյան կողմի ցանկությամբ: Վենսը Հայաստանում էր աշխատանքային այցով: Այդ այցերը արարողակարգով չեն նախատեսում այց Ծիծեռնակաբերդ: Դա Պաշտոնական կամ Պետական այցերի արարողակարգով է:
Պետական կառույցները, մասնավորապես ԿԳՄՍ նախարարը, պարզապես դիմավորել է Վենսին հուշահամալիրի մոտ, ինչը ընդամենը եղել է հյուրի հանդեպ վերաբերմունքի առանձնահհատուկ ժեստ, այլ ոչ թե պետական արարողակարգ:
Նույնպիսի ժեստ է եղել նաեւ Ցեղասպանության հուշահամալիր թանգարան-ինստիտուտի տնօրենի քայլը՝ հայտնի գիրքը նվիրել ԱՄՆ փոխնախագահին: Ընդ որում այն, որ գիրքը վերաբերել է ամերիկյան մամուլում Արցախի վերաբերյալ հրապարակումներին, վկայում է, որ նվիրողը կատարվել է իսկապես՝ գիտականորեն ուշադիր, միաժամանակ դիվանագիտորեն նուրբ ընտրություն:
Կրկնեմ, գիրքը նվիրվել է բացառապես ոչ պետական կազմակերպում ունեցած միջոցառման ընթացքում:
Ամփոփելով: Մեկնաբանությունը, թե տնօրենը պետական պաշտոնյա է ու պարտավոր է մնալ պետական քաղաքականության ծիրում, բացարձակ մտացածին է, կամ ընդամենը ենթակա է Նիկոլ Փաշինյանի կոնյուկտուրային բացատրությանը: Տնօրենը այդպիսի պարտավորություն ունի, եթե խոսքը պետականորեն կազմակերպված միջոցառումների մասին է»: